ΜΑΘΗΤΕΣ-ΤΡΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2009

Στην Κοζάνη πάρθηκε πρωτοβουλία για τη συγκρότηση της Καμπάνιας 0% ρατσισμός 100% αλλυλεγγύη και τη διοργάνωση διήμερου αντιρατσιστικών δράσεων.Οι μετανάστες συμμαθητές μας ξεριζώνονται από τις χώρες τους λόγω πολέμων (που και η Ελλάδα ενισχύει με στρατεύματα) πολιτικών διαταραχών και φτώχιας.
Αποτελούν το 10% του μαθητικού πληθυσμού και ως μαθητές δεύτερης κατηγορίας έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σχολείο που δεν σέβεται τη διαφορετικότητα τους. Δεν διδάσκονται την μητρική γλώσσα τους, δεν λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες μαθησιακές και πολιτιστικές τους ανάγκες. Είναι κυρίως παιδιά φτωχών οικογενιών που δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις των φροντιστηρίων και έτσι αποκλείονται από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση ενώ στα δεκαοχτό τους χρόνια θεωρούνται αυτόματα παράνομοι και κινδυνέυουν με απέλαση από τη χώρα εκτός και αν οι γονείς τους μπορούν να πληρώνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες ευρώ για να βγάλουν άδεια παραμονής. Πέρα από όλα τα άλλα έχουν να αντιμετοπίσουν την τρομοκρατία των καπιταλιστικών μηχανισμών και τις διάφορες φασιστοσυμμορίες (τύπου Χρυσή Αυγή-ΛΑΟΣ).
Στην Κοζάνη έχοντας ήδη σαν μαθητές μία παράδοση αντιρατσιστικών συναυλιώνστις 21 Μάρτη (Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού) τα δυο τελευταία χρόνια, διοργανώσαμε και φέτος ένα διήμερο αντιρατσιστικών εκδηλώσεων, με αποφάσεις από τα 15μελή σχολείων, του συλλόγου των φοιτητών του Πολυτεχνείου και τη στήριξη της Κίνησης << Απελάστε το Ρατσισμό>>. Με πολλές εξορμήσεις και αφισοκολλήσεις στα σχολεία μας και στην πόλη ανοίξαμε το ζήτημα στους συμμαθητές-καθηγητές μας και στηνβ τοπική κοινωνία... Τελικά έγινε εκδήλωση το Σάββατο 7/11 στο Εργατικό κέντρο της πόλης, με βιντεοπροβολή-έκθεση φωτογραφίας και συζήτηση με θέμα << Οικονομική κρίση και Μετανάστευση>> με ομιλιτέςτους Θ. Κούρκουλα Καμπάνια 0% ρατσισμός 100% αλλυλεγγύη και το Β. Μορέλλα (Κίνηση <<Απελάστε το Ρατσισμό>>). Την Κυριακή 8/11 στην κεντρική πλατεία έγινε συγκέντρωση όπου, παρά την βροχή είχε αξιοπρεπή συμμετοχή, αναρτήσαμε πανό και φωνάξαμε αντιρατσιστικά συνθήματα.
Καλούμε όλους τους μαθητές ντόπιους και ματανάστες να παλέψουμε μαζί και να
διεκδικήσουμε ίσα δικαιώματα για όλους!
Συντάκες:
Βάιος Γκετσόπουλος, 2ο ΕΠΑΛ Κοζάνης
Στέλιος Πράσσος, 4ο ΓΕ.Λ. Κοζάνης

ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΗΜΕΡΑ

Γράφει ο Μάριος Στεφανόπουλος

« Το ψέμα, η συκοφαντία, η εξαχρείωση, η εξαγορά συνειδήσεων, ο καταναγκασμός,
ο φόνος, πήρανε πρωτοφανείς διαστάσεις. Η σήψη του καπιταλισμού, δείχνει τη
σήψη της σύγχρονης κοινωνίας με τους νόμους και την ηθική της. Η σύνθεση της
ιμπεριαλιστικής αχρειότητας είναι ο φασισμός, άμεσος καρπός της χρεοκοπίας
της αστικής δημοκρατίας μπροστά στα προβλήματα της ιμπεριαλιστικής εποχής»
(Λ. Τρότσκι «Η ηθική τους και η ηθική μας»

Διαβάζοντας κανείς τις πιο πάνω γραμμές που γράφτηκαν το 1938, δεν μπορεί να μην σκεφτεί ότι φωτογραφίζουν σε μεγάλο βαθμό την εποχή μας. Το μοναδικό στοιχείο που λείπει (;) για να συμπληρωθεί η εικόνα, είναι εκείνο του φασισμού.
Όμως σε μια εποχή απόλυτης «σήψης και εξαχρείωσης» που διανύουμε, το αυτονόητο ερώτημα τίθεται από μόνο του στον καθένα. Υπάρχει σήμερα φασιστικός κίνδυνος; Κι αν ναι από πού προέρχεται;
Οι «σοφοί» του πολιτικού και δημοσιογραφικού κατεστημένου μαζί με το σύνολο σχεδόν (αλίμονο!) της αριστεράς, έχουν έτοιμη την απάντηση. Ναι. Είναι ένας κίνδυνος ορατός, που προέρχεται απ’ τον Καρατζαφέρη, τον Ψωμιάδη, την «Χρυσή Αυγή» και άλλα ακροδεξιά γκρουπούσκουλα. Κάποιοι μάλιστα δεν παραλείπουν να προσθέσουν και…τον Χριστόδουλο, κι έτσι η επικίνδυνη λίστα συμπληρώνεται.
Η πολιτική υποκρισία, το ψέμα σε απόλυτη συνάρτηση με την αμάθεια και την βλακεία, σ’ όλο της το μεγαλείο! Ο Καρατζαφέρης και ο Ψωμιάδης, είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Ακροδεξιοί, που έκαναν καριέρα περιφερόμενοι μέσα στα κατεστημένα κομματικά σαλόνια και το κοινοβούλιο. Αυτό το παιχνίδι συνεχίζουν να κάνουν και σήμερα σαν γνήσιοι δημαγωγοί αριβίστες ψαρεύοντας στα θολά νερά, προς άγραν ψήφων…
Ο φασισμός δεν βγήκε μέσα απ’ το αστικό κοινοβούλιο, αλλά έξω απ’ αυτό, και σε σύγκρουση μαζί του μέχρι να το ανατρέψει… Όσοι λοιπόν βαπτίζουν τους ακροδεξιούς καιροσκόπους «φασίστες» ή είναι επικίνδυνα αμαθείς, ή λένε συνειδητά ψέματα προκειμένου να κρύψουν απ’ τον Ελληνικό λαό, τον πραγματικό εχθρό.

Ποιος ήταν ο Μουσολίνι;

Ο φασισμός δεν ξεκίνησε μέσα από την άκρα δεξιά. Αντίθετα υπήρξε δημιούργημα στελεχών της αριστεράς, που σε κάποια φάση, άλλαξαν στρατόπεδο.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι μεγάλωσε μέσα σε μία οικογένεια σοσιαλιστών. Το όνομα «Μπενίτο» του δόθηκε απ’ τους γονείς του, που ήθελαν να τιμήσουν την μνήμη του Μεξικάνου επαναστάτη Μπενίτο Χουάρεζ. Μέχρι και το 31ο έτος της ηλικίας του, υπήρξε ένας ασυνήθιστα δραστήριος επαναστάτης-σοσιαλιστής, άριστος προπαγανδιστής, οργανωτής και ρήτορας, σαν ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, τοποθετημένος μάλιστα ιδεολογικά στην αριστερή πτέρυγα μαζί με τη γνωστή Ρωσίδα επαναστάτρια Αλεξάνδρα Μπαλαμπάνοβα…
Το 1912 λίγο μετά το έκτακτο συνέδριο του ΙΣΚ, το προεδρείο του κόμματος, του ανέθεσε την διεύθυνση του κεντρικού του οργάνου, του «Αβάντι» (για να καταλάβουμε καλύτερα τις αναλογίες), του Ιταλικού «Ριζοσπάστη». Το κύρος του ονόματός του μέσα στις μάζες, αλλά και ο μαχητικός τρόπος που αρθρογραφούσε, εκτόξευσαν μέσα σε λίγους μήνες τις πωλήσεις από τα 20.000 στα 100.000 φύλλα.
Η αλλαγή πορείας του Μουσολίνι, αρχίζει με την έναρξη του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσω του Γάλλου σοσιαλιστή ηγέτη Κασέν, θα έρθει σ’ επαφή με την Αντάντ. Ο πακτωλός των χρημάτων άρχισε να ρέει. Το 1915 παρότι πάμπτωχος, θα βρεθεί ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Πόπολο ντ’ Ιτάλια», και διαχειριστής τεραστίων χρηματικών ποσών.
Ο Μουσολίνι χρησιμοποίησε γενικές αριστερές φόρμουλες σαν περιτύλιγμα ενός αντιδραστικού περιεχομένου. Έσπειρε την σύγχυση κινητοποιώντας ορδές κατεστραμμένων μικροαστών ενάντια στο μεταπολεμικό κίνημα της εργατικής τάξης. Την περίοδο της περίφημης «κόκκινης διπλής χρονιάς» (1919-1920) που οι εργατικές επιτροπές είχαν ουσιαστικά την εξουσία στα χέρια τους πρωτοστατούσε σε καταλήψεις εργοστασίων. Επωφελούμενος από την διάσπαση του ΙΣΚ και την απογοήτευση που ακολούθησε, πήρε την εξουσία το 1922 με την περίφημη πορεία του προς την Ρώμη, υποτάσσοντας έτσι όλες τις άλλες τάξεις στις ανάγκες των μεγαλοαστών.
Τα «φάσσιο» που σημαίνουν «δέσμες» ή «ενώσεις» προσώπων, δεν κήρυξαν ποτέ στα φανερά πόλεμο στον σοσιαλισμό, αλλά στην «διστακτικότητα» του ΙΣΚ. Κάτω από τον τίτλο «Πόπολο ντ’ Ιτάλια» υπήρχε ο υπότιτλος «Καθημερινή Σοσιαλιστική Εφημερίδα». Προπαγάνδιζε την ανακήρυξη της Ιταλίας σε «Κοινωνική Δημοκρατία» και στην πρώτη σελίδα υπήρχε το απόφθεγμα του Μπλανκί. «Όποιος κρατάει τα κουμπούρια έχει και το ψωμί». Είναι αυτή η δημαγωγία που έκανε τον Τολιάτι, ηγέτη του Κ.Κ Ιταλίας το 1936, να κάνει έκκληση στους φασίστες της «παλιάς φρουράς» και στους φασίστες «νεολαίους» ν’ αγωνιστούν από κοινού με τους κομμουνιστές για την εκπλήρωση του φασιστικού προγράμματος του 1919. Αλίμονο. Οι μάζες ξεγελάστηκαν μια φορά απ’ τον Μουσολίνι στην αρχή της ανόδου του. Ο ηγέτης του Κ.Κ. Ιταλίας, εξακολουθούσε να «ξεγελιέται» ακόμα κι’ όταν ο φασισμός όδευε προς το τέλος του…
Ο Τρότσκι στο άρθρο του «Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός;» περιγράφει μ’ αυτόν τον μοναδικό τρόπο το φαινόμενο Μουσολίνι… « Όπως η ιατρική σαν επιστήμη δίνει όχι μόνο την δυνατότητα να θεραπευτεί ένας άρρωστος, μα και την δυνατότητα να σταλεί ένας υγιής άνθρωπος απ’ τον συντομότερο δρόμο «εν τόπω χλοερώ», έτσι και η επιστημονική ανάλυση των ταξικών σχέσεων που προορίζονταν από τον εφευρέτη της για την κινητοποίηση του προλεταριάτου, επέτρεψε στον Μουσολίνι όταν πέρασε στο αντίπαλο στρατόπεδο να κινητοποιήσει τις ενδιάμεσες τάξεις ενάντια στο προλεταριάτο. Ο Χίτλερ, έκανε την ίδια δουλειά μεταφράζοντας στη γλώσσα του Γερμανικού μυστικισμού την ιδεολογία του φασισμού»…

Τι είναι φασισμός;

Ο φασισμός στην Ιταλία και την Γερμανία πήρε την εξουσία σε μία εποχή που τα πάντα στην Ευρώπη είχαν καταρρεύσει. Το τέλος του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου, βρήκε τις δύο χώρες κατεστραμμένες. Η μεγάλη προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας, έσωσε τον Γερμανικό καπιταλισμό από την επανάσταση τον Νοέμβρη του 1918. Κι’ ο φασισμός με την σειρά του, ήρθε ν’ απελευθερώσει την αστική τάξη απ’ την σοσιαλδημοκρατία.
Η δημοκρατία της Βαϊμάρης, ανίσχυρη μέσα απ’ τα ερείπια του πολέμου που προηγήθηκε και την δίνη της τεράστιας οικονομικής κρίσης που μάστιζε τον ηττημένο Γερμανικό καπιταλισμό, δεν είχε ν’ αντιτάξει τίποτ’ άλλο από αδύναμες κι’ αναιμικές κυβερνήσεις. Παράλυτοι οι Μπρύνιγκ και οι Ντόλφους ανάμεσα στο ακέφαλο ουσιαστικά προλεταριάτο και τον ανερχόμενο φασισμό, παρέδωσαν τελικά την εξουσία στον τελευταίο. Απ’ το ίδιο πάνω-κάτω κενό, αναδύθηκε κι’ ο Μουσολίνι. Από το 1918 μέχρι τις 31 Οκτώβρη του 1922 που ο Μουσολίνι έφθανε στην Ρώμη, ανέβηκαν κι’ έπεσαν 4 κυβερνήσεις. Νίτι, Τζολίτι, Μπονόμι και Φάκτα. Ο τελευταίος έκλεισε και την πόρτα…
Αυτή είναι η ουσία του φασισμού. Σε εποχές οξύτατων οικονομικών και πολιτικών σπασμών, όταν οι περιστάσεις του το επέτρεψαν, πέρασε σαν κοινωνικός οδοστρωτήρας τσακίζοντας την ραχοκοκαλιά όλων των τάξεων προς όφελος του μεγάλου χρηματιστικού κεφαλαίου. Εμφανίστηκε όχι για να δώσει λύσεις όπως υποσχέθηκε, αλλά για να μην υπάρξει κανένα αίτημα που να ζητάει λύση.
Οι διάφοροι δήθεν «προοδευτικοί» σήμερα παρουσιάζουν την υπερ-αντιδραστική μορφή που είχε ο φασισμός όταν είχε πάρει πλέον την εξουσία. Δηλαδή την οριστική του μορφή. Αποσιωπούν όμως επίτηδες την πορεία που είχε μέχρι να φθάσει σ’ αυτήν… Την ίδια στιγμή τον εμφανίζουν σαν κάτι το αναλλοίωτο ανά τα βάθη των αιώνων…
Γνωρίζουν να κουνούν επιτιμητικά το δάκτυλο στον ελληνικό λαό, όταν θέλουν να τονίσουν τις οικονομικές αλλαγές πού έχουν συντελεστεί μετά τον πόλεμο για να δικαιολογήσουν την παγκοσμιοποίηση και την νέα τάξη, εμφανίζοντας αυτή την εξέλιξη σαν μονόδρομο, οριστικό και τελεσίδικο. Ωστόσο ο φασισμός γι’ αυτούς σήμερα είναι ο αγκυλωτός σταυρός των αρχών του περασμένου αιώνα!… Όπου συμφέρει, παίρνουν τα νεκρά κι’ αποστεωμένα σύμβολα του παρελθόντος, πασχίζοντας να τα καπελώσουν στην σημερινή ζωντανή πραγματικότητα. Κάποιοι αριστεριστές, έχουν την ίδια προσκόλληση στο παρελθόν και τα νεκρά σύμβολα. Οι καημένοι! Κάνουν την πολιτική προσφορά τους στην σημερινή νέα τάξη πραγμάτων εντελώς δωρεάν!… Γιατί επαγγελματίες «προοδευτικοί» πληρώνονται και μάλιστα πάρα πολύ καλά…

Φασισμός και παγκοσμιοποίηση

Ο τρόπος που μπορεί να κάνει την εμφάνισή του ο φασισμός, καθορίζεται κάθε φορά από την συγκεκριμένη ιστορική εποχή σε παγκόσμιο επίπεδο.
Αν το εθνικό κράτος τον 19ο αιώνα ήταν το οικονομικό προπύργιο για την ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής αστικής τάξης, ο 20ος έφερε πολύ γρήγορα αυτό το προπύργιο σε αντίθεση με τα ίδια της τα συμφέροντα. Η τεράστια συσσώρευση και συγκέντρωση κεφαλαίων, οδήγησε από τα καρτέλ και τα τράστ, στις γιγάντιες πολυεθνικές επιχειρήσεις, που έκαναν το εθνικό κράτος με τα δασμολογικά τείχη και το εθνικό του νόμισμα, να είναι εμπόδιο στην πάρα-πέρα εξέλιξη. Ένα βαρίδι στα πόδια της. Αυτό το βαρίδι έπρεπε να φύγει. Κι’ άλλος δρόμος απ’ αυτόν της βίας δεν υπήρχε.
Η Γερμανία, όταν ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία, ασφυκτιούσε μέσα στα εθνικά της όρια. Η Ιμπεριαλιστική τάση της οικονομικής εξάπλωσης του έδειχνε το δρόμο. Η νέα τάξη εμφανιζόταν για πρώτη φορά στην ιστορία.
Ο Μουσολίνι γύρω στα 1930, ένοιωσε την ίδια ώθηση από την εξέλιξη, Άρχισε να μιλάει για την «Ευρώπη του φασισμού» που οι δεσμοί της, θα εμπνέονται απ’ αυτόν. Ένα κράτος του 20ου αιώνα, πολύ διαφορετικό απ’ τα σημερινά»…
Οι «δημοκρατικοί» σύμμαχοι υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, είχαν ακριβώς τα ίδια σχέδια. Η ήττα του άξονα πέρασε την σκυτάλη της νέας τάξης, από τα χέρια του Χίτλερ σ’ αυτά των Αμερικανών. Της μοναδικής καπιταλιστικής υπερδύναμης, που όχι μόνο δεν είχε καταστραφεί από τον πόλεμο, αλλά αντίθετα είχε βγει δυνατότερη. Τα παραμυθάκια για τους «καλούς» που νίκησαν τους «κακούς», για την «δημοκρατία» που νίκησε τον φασιστικό ολοκληρωτισμό, ας τα αφήσουμε για τις χολιγουντιανές ταινίες και τους παπαγάλους προπαγανδιστές της σημερινής νέας τάξης…
Ωστόσο τα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, δεν φανερώθηκαν απροκάλυπτα μετά το τέλος του πολέμου. Η αιτία βρισκόταν στις γεωπολιτικές αλλαγές που είχαν ήδη συντελεστεί. Η Σοβιετική ΄Ενωση όχι μόνο είχε ανακτήσει τις δυνάμεις της μετά τον πόλεμο, αλλά εμφανίστηκε πολύ πιο ενισχυμένη, έχοντας στο πλευρό της την ανατολική Ευρώπη.
Οι Αμερικάνοι αναγκάσθηκαν ν’ ακολουθήσουν υπόγειες διαδρομές. Η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση ξεκίνησε με δική τους πρωτοβουλία. Θεσμοθετήθηκε το διεθνές νομισματικό ταμείο. Η αναγνώριση του δολαρίου σαν παγκόσμιο μέτρο αξιών κι ουσιαστικά (μέχρι πρόσφατα) σαν το μόνο διεθνές αποθεματικό, η γενική συμφωνία για τους δασμούς και το εμπόριο (GATT ή WTO σήμερα) έβαλαν τον ιμπεριαλισμό σ’ ένα δρόμο χωρίς επιστροφή, στο δρόμο της αγοράς χωρίς σύνορα, χωρίς δασμούς, χωρίς εθνικά νομίσματα…
Οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ακολουθούν υποταγμένες πειθήνια τα μεγάλα αφεντικά. Η τύχη τους είναι πλέον άρρηκτα συνυφασμένη με την τύχη της υπερατλαντικής υπερδύναμης…Όσοι θέλουν να φέρουν στο μυαλό τους τα σημερινά.

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΣΑΝ ΑΛΛΟΘΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ

Η Κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και των υπολοίπων κρατών της Ανατολικής Ευρώπης, άνοιξε τις πύλες της κόλασης για ολόκληρο τον πλανήτη. Ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, αποθρασυμένος και αλαζονικός από την παγκόσμια κυριαρχία του, έδειξε πλέον απροκάλυπτα το βάρβαρο πρόσωπό του. Οι χιλιάδες των νεκρών της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ, του Αφγανιστάν, αποτελούν μόνον την αρχή. Αν η σύγχρονη Ρώμη δεν καταρρεύσει, τα θύματα θα πολλαπλασιαστούν. Είναι ο φόρος αίματος που πλήρωσε και θα πληρώσει η ανθρωπότητα στο Μολώχ των πολυεθνικών εταιριών. Σε μία χούφτα παράσιτα δηλαδή.
Ωστόσο η θέση των Αμερικάνων θα ήταν πολύ πιο δύσκολη σήμερα, αν στην Ευρώπη-όπως κι εδώ- η αριστερά στεκόταν στο ύψος των περιστάσεων. Όμως, όπως την εποχή του Χίτλερ και του Μουσολίνι, οι λαοί, είναι και πάλι πολιτικά ακάλυπτοι, έρμαια στην νεοφασιστική προπαγάνδα που αλωνίζει μέσα από τα ΜΜΕ εντελώς ανενόχλητη.
Όπως ο Μουσολίνι, οι σημερινοί φασίστες φοράνε κι αυτοί μάσκες. Ας μας συγχωρήσουν που θα τις πετάξουμε από το πρόσωπό τους. Οι περισσότεροι από δαύτους, πέρασαν ένα φεγγάρι (ή μερικά φεγγάρια) από κάποιο αριστερό κόμμα ή οργάνωση στα νιάτα τους. Εκεί έκαναν το….αγροτικό τους. Απέκτησαν τα πιστοποιητικά «δημοκρατικότητας» που φροντίζουν να επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία. Σιγά-Σιγά, μ’ ελαφρά πηδηματάκια (που λένε κι οι νέοι) την…έκαναν προς την αντίπερα όχθη. Έγιναν ιδεολογικοί γενίτσαροι της νέας τάξης. Τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά και τα δημοσιογραφικά επιτελεία των μεγάλων συγκροτημάτων όπως και τηλεοπτικών σταθμών, είναι γεμάτα από τέτοιους «αριστερούς».
Σήμερα βέβαια όλοι αυτοί οι κύριοι είναι «δημοκράτες». Απεχθάνονται τον φασισμό. Τον παλιό όμως!! Γι αυτό και χρησιμοποιούν τα φραστικά ιδεολογήματα του παλιού για να κρύψουν τον ερχομό του νέου. Εθνικισμός, ρατσισμός, ξενοφοβία, φονταμενταλισμός. Να το πολιτικό τους οπλοστάσιο. Αυτό είναι όλο κι όλο. Δύο-τρεις λεξούλες…
Όταν άρχισε η βίαιη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας απ’ το ΝΑΤΟ, κατηγορούσαν τον Μιλόσεβιτς που αντιστάθηκε (με τον αμφίβολο τρόπο που αντιστάθηκε τέλος πάντων) σαν «χασάπη-εθνικιστή». Τώρα που «ανεξαρτοποιήθηκε» το Μαυροβούνιο (ένα «κράτος» 500.000 κατοίκων!) το θεώρησαν κάτι απόλυτα φυσιολογικό!… Ο βίαιος και βάρβαρος διαμελισμός μιας χώρας σε μικρά κράτη-θερμοκήπια της νέας τάξης κατά τα πρότυπα του μεσαίωνα, είναι γι’ αυτούς η φυσική ιστορική εξέλιξη…Τι έμεινε στο τέλος του λογαριασμού; Η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας που ήταν στηριγμένη στην σχεδιασμένη οικονομία, έξω απ’ τα πλαίσια του καπιταλισμού και που βρισκόταν σε ανοδική πορεία.
Ο Ελληνικός λαός, διαισθάνεται με το δίκιο του από διάφορες κινήσεις που γίνονται μέσα κι έξω από την χώρα, ότι του επιφυλάσσουν την τύχη της Γιουγκοσλαβίας, κι ανησυχεί. Οι νεοφασίστες εξανίστανται. Θεωρούν «γελοίες» τις όποιες ανησυχίες. Όπως ακριβώς τις «θεωρούσαν» και τις παραμονές της επέμβασης στην Γιουγκοσλαβία. Χαρακτηρίζουν ειρωνικά τον απλό κόσμο «Ελληναράδες. Τς, τς, τς. Τι έξυπνο! Πρόσθεσαν άλλη μια λεξούλα στο …απέραντο πολιτικό τους οπλοστάσιο. Αυτοί βέβαια είναι «αριστεροί». Έτσι αυτοχαρακτηρίζονται αυτάρεσκα ή αφήνουν να εννοηθεί. «Αριστεροί διεθνιστές» κάτω από τις διαταγές της Αμερικανικής πρεσβείας φυσικά…
Δεν τους συμφέρει, γι’ αυτό και θα το θυμίσουμε. Στην κατοχή, οι πάσης φύσης δοσίλογοι «διεθνιστές», (καλή ώρα σαν κι αυτούς) προέρχονταν όλοι από την δεξιά παράταξη. Οι «εθνικιστές» που πολέμησαν τον καταχτητή, προέρχονταν στην συντριπτική τους πλειοψηφία από την αριστερά.
Τον «υπερπατριωτισμό» τον έκανε «ιδεολογικά» η δεξιά μετά την ήττα του ΚΚΕ στον εμφύλιο. Στην ουσία του δεν ήταν πατριωτισμός, αλλά υστερικός αντικομουνισμός που σαν πρώτο μέλημά του είχε την υπεράσπιση του ΝΑΤΟ-Αμερικανόδουλου καθεστώτος, που επέβαλαν μετά τον εμφύλιο οι νικητές. Την προδοσία της Κύπρου, την έκαναν επίσης «διεθνιστές» υπό την καθοδήγηση των Νατοϊκών αφεντικών τους και οι οποίοι αυτοί «διεθνιστές» είχαν επιβάλει, κατά σύμπτωση, στον Ελληνικό λαό μία 7χρονη δικτατορία!
Ο διαμελισμός των Βαλκανίων έχει σχεδιαστεί από την νέα τάξη, όπως ακριβώς τον είχαν σχεδιάσει ο Χίτλερ με τον Μουσολίνι. Αφιερώνουμε στους νεοφασίστες, απόσπασμα από λόγο που εκφώνησε ο Μουσολίνι στην πρώτη επέτειο από την είσοδο της Ιταλίας στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο. Το απόσπασμα είναι σχετικά μεγάλο και ζητάμε προκαταβολικά συγνώμη. Πιστεύουμε όμως ότι αξίζει τον κόπο…
«Οι πολιτικές και στρατιωτικές συνέπειες οι απορρέουσες απ’ την εκδίωξη της Αγγλίας από τις τελευταίες Ευρωπαïκές βάσεις της υπήρξαν μεγάλης στρατηγικής και πολιτικής σημασίας. Προκάλεσαν βαθύτατη μεταβολή του γεωγραφικού χάρτη της περιοχής αυτής. Μεταβολή ιδίως προς το καλύτερο, ένα μάλιστα όλοι αποκτήσουν την αίσθηση του μέτρου, μεταβολή δηλαδή λογική στη βάση της δικαιοσύνης και λαμβανομένων υπ’ όψη όλων των στοιχείων τα οποία δημιουργούν τα προβλήματα και συχνά τα περιπλέκουν. Κι εμείς επίσης δεν κατέστη δυνατό να επιτευχθεί τέλειος από κάθε άποψη διακανονισμός αλλά θα πρέπει στο μέλλον πάνω σ’ αυτά τα ζητήματα να παραιτηθεί κανείς από τις αρχές του απόλυτου.
Η Βουλγαρία θα δει προσαρτώμενες την Μακεδονία η οποία είναι σαφώς Βουλγαρική, και την δυτική Θράκη η οποία αποτελεί διάδρομο στενό και ανόητο(!) ο οποίος εμπόδιζε την Βουλγαρία να εξέλθει στο Αιγαίο. Η Αλβανία θα μεγενθυθεί με τις περιοχές του Κοσόβου στον βορά και της Τσαμουριάς στο νότο. Το Μαυροβούνιο αποκτά την ανεξαρτησία του και εισέρχεται εντός της Ιταλικής τροχιάς. Η Ουγγαρία της οποίας οι πολιτικές συμφωνίες με την Ιταλία χρονολογούνται από το 1926 μεγάλωσε τα σύνορά της, η δε Γερμανία έφερε τα δικά της μέχρι την αριστερή όχθη του …….Το υπόλοιπο της Σλοβενίας έγινε Ιταλική επαρχία με ειδικό καθεστώς. Το σημαντικότερο όμως γεγονός είναι η μετά 10 αιώνες ανάσταση του Κροατικού Κράτους (!) Ο δημιουργός της αναστάσεως αυτής, είναι ο Πογκλάβνικ-Σντε-Πάβελιτς, ο οποίος έζησε εξορία για 12 χρόνια στην Ιταλία, με πολλούς πρωτεργάτες του κινήματος του. Ο Πογκλάβνικ γνωρίζει ότι μπορεί να βασίζεται στην ενεργό αλληλεγγύη της φασιστικής Ιταλίας»… (υπογραμμίσεις και θαυμαστικά δικά μας. Οι κατακεφαλιές που μοιράζει η αποκαλυπτικότητα του αποσπάσματος όλες δικές τους)…
Αυτό που γίνεται σήμερα στα Βαλκάνια, δεν είναι τίποτε άλλο απ’ την υλοποίηση των παλιών φασιστικών σχεδίων. Η πάλη για την ανατροπή αυτής της αρνητικής εξέλιξης, όχι μόνο δεν έχει σχέση με τον εθνικισμό, αλλά αντίθετα αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για ν’ αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων σε παγκόσμιο επίπεδο υπέρ του προλεταριάτου. Τότε μόνο θ’ ανοίξει ο δρόμος για να μπει ο πραγματικός ταξικός διεθνισμός στις ιστορικές ράγες που οδηγούν στην παγκόσμια σοσιαλιστική ομοσπονδία.
Η λαθρομετανάστευση στην Ελλάδα εκατομμυρίων αλλοδαπών κυρίως Αλβανών εκτός του ότι χρησιμοποιήθηκε σαν πολιορκητικός κριός για την άλωση όλων των κατακτήσεων της Ελληνικής εργατικής τάξης, προορίζεται να προσφέρει στον ιμπεριαλισμό, τις μισθοφορικές ορδές που χρειάζεται κατά του Ελληνικού λαού. Στην χώρα έχουν εισέλθει ως επί το πλείστον, τα πιο καθυστερημένα και αντικομουνιστικά στοιχεία των προηγουμένων γραφειοκρατικών καθεστώτων. Οι νεοταξίτες έχουν μόνο μία λέξη να πουν γι’ αυτό. Ρατσισμός!…
Ο Ελληνικός λαός που στην αρχή της 10ετίας του 1990, όταν είχαν έρθει οι πρώτοι ρακένδυτοι Αλβανοί είχε τρέξει να τους προσφέρει τρόφιμα, ρούχα, λεφτά και κάθε είδους άλλη βοήθεια, παρατήρησε μετά από λίγο καιρό, ότι κάπου αλλού οδηγούσε αυτή η κατάσταση. Είδε Αλβανούς να κάνουν διαδήλωση κρατώντας Αμερικανικές σημαίες, είδε την στάση τους στο Κόσσοβο, άκουσε για την Τσαμουριά, την μεγάλη Αλβανία και κατάλαβε….

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Η προέλαση των ιμπεριαλιστών σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμουθ, έχει αποθρασύνει τους νεοταξίτες παντού αλλά και στη χώρα μας. Οι δοσίλογοι ……. στην Γερμανο-Ιταλική κατοχή, ήταν μία ασήμαντη μειοψηφία. Σήμερα έχουν ….αυγατίσει. Ο αριθμός τους είναι πολύ μεγαλύτερος. Παρασυρμένοι από το «τέλος της ιστορίας» του Φουκουγιάμα, βιάστηκαν ν’ αφήσουν ελεύθερη την αντιδραστική ψυχούλα τους, να φτερουγίσει. Όμως τα πράγματα τελευταία, δεν φαίνονται να πηγαίνουν και τόσο καλά για τ’ αφεντικά τους…
Πέρα από τα κοινά σημεία που υπάρχουν ανάμεσα στη νέα τάξη των Χίτλερ-Μουσολίνι κι’ αυτήν του Αμερικανικού ιμπεριαλισμού, υπάρχουν και διαφορές, που στην συνάρτησή τους, καθιστούν πολύ πιο δύσκολη την τελική επικράτηση της σημερινής νέας τάξης.
Η μυστικιστική αγωγή του «έθνους» σε υπέρτατη αρχή ήταν το πολιτικό-κοινωνικό «ντοπάρισμα» που έκανε ο Χίτλερ στα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων μικροαστών κι όχι μόνο. Το ίδιο ντοπάρισμα αλλά με την σοσιαλδημαγωγία έκανε τον Μουσολίνι στην Ιταλία. Ωστόσο η πολεμική μηχανή και των δύο, βασίστηκε σ’ αυτό το «δικό τους» υλικό και την σιδερένια στρατιωτική πειθαρχία που επέβαλε η φασιστική δικτατορία.
Η σημερινή νεοταξίτικη πορεία των Αμερικάνων, βρίσκεται στον αέρα. Ούτε μέσα στη χώρα τους δεν έχουν καλά-καλά στηρίγματα. Και τα ελάχιστα που έχουν, σιγά-σιγά εξατμίζονται. Στην Ευρώπη τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Οι υποταγμένες δια μέσου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σ’ αυτούς κυβερνήσεις είναι πολύ πιο ανίσχυρες απ’ όσο δείχνουν.
Με μία γενικότερη έννοια, οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις στο σύνολό τους σαν ουραγοί της ιμπεριαλιστικής νέας τάξης, παίζουν τον ρόλο των Μπρούνιγκ και των Τζολίτι. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι οι τωρινοί «Βοναπάρτες» δεν βρίσκονται ανάμεσα στην εργατική τάξη και τους μικροαστούς όπως οι προπολεμικοί συνάδελφοί τους, αλλά ανάμεσα στους Αμερικάνους, και του συνόλου του λαού των χωρών τους…
Ο μικροαστός σήμερα, εκτός από την οικονομική του καταστροφή που πολλές φορές συντελείται βίαια, βλέπει ότι δυνάμεις που βρίσκονται μέσα κι έξω από την χώρα του προετοιμάζουν και τον διαμελισμό της. Αυτό οξύνει ακόμα περισσότερο την αντίθεσή του με την νέα τάξη.
Όπως και να έχει, οι κραυγές των νεοταξιτών για «εθνικισμούς» και «ρατσισμούς» έχουν πέσει στο κενό. Όπως λέει και ο Τρότσκυ στο «μεταβατικό πρόγραμμα» υπάρχουν δύο πατρίδες. Του αστού και του κοντυλοφόρου του από τη μια και του καταπιεζόμενου από την άλλη. Ο αστός κι ο κοντυλοφόρος του μπορεί να ξεπουλήθηκαν σήμερα στην νέα τάξη. Ο απλός άνθρωπος δεν έχει κανένα λόγο να το κάνει αυτό. Η μοναδική δύναμη που τους μένει να κινητοποιήσουν σαν πέμπτη φάλαγγα είναι οι μετανάστες. Το φασιστικό κοινωνικό-πολιτικό «ντοπάρισμα» μόνο σ’ αυτούς μπορεί να πιάσει σήμερα, για μεγάλες Αλβανίες κι’ άλλους τέτοιους ψεύτικους παράδεισους του καπιταλισμού…
Να πού βρίσκεται η μεγαλύτερη αδυναμία των Αμερικάνων σήμερα. ΄Όπως κι οι αυτοκρατορίες του παρελθόντος, ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός, είναι υποχρεωμένος στους πολέμους κατά των εθνών, να προσφεύγει στην στρατολόγηση, εκπαίδευση και εξοπλισμό αβέβαιων μισθοφόρων. Η δεξαμενή μέσα απ’ την οποία τους αντλεί, είναι κατά περίσταση προσφερόμενες εθνικές ή θρησκευτικές μειονότητες.
Η εκστρατεία κατά του υποτιθέμενου «ρατσισμού» ή του λεγόμενου θρησκευτικού «φονταμενταλισμού» δεν άλλο προορισμό, απ’ το να συγκαλύπτει και να εξασφαλίζει το απυρόβλητο στις ιμπεριαλιστικές συνωμοσίες για την δημιουργία μειονοτικών ομάδων, οι οποίες θα τροφοδοτήσουν τις μισθοφορικές δυνάμεις κρούσης στις επιχειρήσεις υποδούλωσης των εθνών. Αυτό έκαναν στην Γιουγκοσλαβία, το συνέχισαν στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ. Είναι φανερό ότι το ίδιο μηχανεύονται και για την Ελλάδα.
Δεν μένει παρά να τονίσουμε στους εγχώριους νεοταξίτες ότι δυστυχώς γι’ αυτούς, έχουν ποντάρει σε ψόφιο άλογο. Πιστέψανε ότι οι λαοί θα κάτσουν σαν πρόβατα επί σφαγή, να υποταχθούν στην «δημοκρατία» του Γκουαντανάμο. Να ανεχθούν για πολύ ακόμα κυβερνήσεις που είναι πρόθυμες να εκτελούν διαταγές ξένων κέντρων, όπου πραγματική εξουσία είναι η CIA κι άλλες ξένες μυστικές υπηρεσίες. Όπου ο καθένας κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να βρεθεί με κατασκευασμένες κατηγορίες χωρίς δίκη τσουβαλιασμένος στην άλλη άκρη της γης.
Πιστέψανε ότι ο κόσμος (που τόχει τούμπανο κι’ αυτοί κρυφό καμάρι) θ’ ανέχεται επ’ άπειρο το γελοίο παραμύθι της δήθεν «τρομοκρατίας» με βάση το οποίο τ’ αφεντικά τους, έχουν εξαπολύσει επίθεση σ’ ολόκληρο τον πλανήτη. Ότι θ’ ανέχεται επ’ άπειρο την «δημοκρατία» της Αμερικανικής πρεσβείας, του Λαμπράκη, του Κόκκαλη και του Μπόμπολα. Ότι θ’ ‘ανέχεται επ’ άπειρο και τους ίδιους να προσβάλουν βάναυσα την νοημοσύνη του…
Το ξαναλέμε. Έχετε ποντάρει σε ψόφιο άλογο. Το ίδιο λάθος έκαναν κι οι καταδότες κουκουλοφόροι-δοσίλογοι στην κατοχή. Η ιστορία θα επαναληφθεί. Είδατε σαν καλά τρωκτικά το τυρί, όχι όμως και την φάκα…
Κακόμοιροι!!… Με μία παγκόσμια οικονομία υπό κατάρρευση, με τους Αραβικούς λαούς να ρεζιλεύουν την στρατιωτική μηχανή της υπερδύναμης, με την Ρωσία ν’ ανασυγκροτείται και την Κίνα ν’ αναπτύσσεται ραγδαία οι ΗΠΑ δε ζουν τις παραμονές της παγκόσμιας αυτοκρατορίας τους, αλλά της οριστικής τους κατάρρευσης.

Απο το περιοδικό Ρεσάλτο

Σχόλια Μαλατέστα για φασισμό

Ο φασισμός μάζεψε πολλούς εγκληματίες κι έτσι, μέχρι ενός βαθμού, ξεκαθάρισε προκαταβολικά το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πραγματοποιηθεί η επανάσταση' αλλά δεν πρέπει να θεωρήσουμε οτι ολοι οι Ντουμίνι και Τσεζαρίνο Ρόσι είναι φασίστες. Υπάρχουν εκείνοι που για κάποιον λόγο δεν θέλουν, ή δεν μπορούν να γίνουν φασίστες' αλλά είναι διατεθειμένοι να κάνουν στο όνομα της <<επανάστασης>>, εκείνο που οι φασίστες κάνουν στο όνομα της <<πατρίδας>>. Κι έτσι, όπως οι κακοποιοί σ' όλα τα καθεστώτα είναι πάντοτε έτοιμοι να τεθούν στην υπηρεσία των νέων καθεστώτων και να γίνουν τα πιο αφοσιωμένα τους όργανα, οι φασίστες του σήμερα μπορεί να σπεύσουν να δηλώσουν αύριο αναρχικοί, κομμουνιστές ή ότι άλλο τους καπνίσει, προκειμένου να συνεχίσουν να έχουν δύναμη και να ικανοποιούν τα ταπεινά τους ένστικτα.
Οι φασίστες έχουν διαπράξει βιαιότητες και ατιμάες χωρίς προηγούμενο: έχουν επιδείξει τέτοια αγριότητα, τέτοια έλλειψη ηθικής που, σε φυσιολογικές εποχές, θα εξορίζονταν από την πολιτισμένη κοινωνία.
Ερρίκο Μαλατέστα
από το βιβλίο περι αναρχισμού και βίας

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΡΕΣΑΛΤΟ ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ.

Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου

Ο συντηρητισμός των Εννοιών και η σχετικότητα

Για να προσδιορίσουμε μια έννοια πρέπει να την τοποθετήσουμε μέσα στη «διαλεκτική της κίνησης». Από μόνη της κάθε έννοια έχει συντηρητικό χαρακτήρα. Η ταυτότητα της έννοιας με τον εαυτό της βρίσκεται στη βάση της τυπικής λογικής. Δεν είναι κάθε κοινωνικό παρόν κατάλληλο για το σχηματισμό μιας έννοιας. Είναι αναγκαία μια ορισμένη σταθεροποίηση της κοινωνικής διαδικασίας για να σχηματιστεί μια διαρκούσα αναπαράσταση η οποία θα αποτυπωθεί σε Έννοια. Συνεπώς οι όροι-έννοιες αποτελούν μια εγκάρσια τομή στο κοινωνικό κύκλωμα μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.
Σε περιόδους ανατρεπτικών αλλαγών ( κοινωνικών ή επιστημονικών) επιβάλλεται στη λογική της αφηρημένης ταυτότητας, στην τυπική ή αριστοτέλεια λογική, ο σχηματισμός νέων εννοιών που αντικαθιστούν τις προηγούμενες.

« Η σκέψη που γνωρίζει, ξεκινά από τη διαφοροποίηση, με τη στιγμιαία φωτογραφία, με την εγκαθίδρυση των όρων-εννοιών, στους οποίους τίθενται οι ξεχωριστές στιγμές ενός προτσές, αλλά από τους οποίους διαφεύγει το προτσές ως όλο. Αυτοί οι όροι-έννοιες, που δημιουργούνται από τη σκέψη που γνωρίζει, μετατρέπονται έπειτα σε δεσμά της. Η διαλεκτική εξαλείφει αυτά τα δεσμά, αποκαλύπτοντας τη σχετικότητα των ακίνητων εννοιών, τη μετάβαση της μιας στην άλλα» (Τρότσκι: «φιλοσοφικά τετράδια).

Μόνο, συνεπώς η «λογική της κίνησης» (διαλεκτική), δηλαδή η λογική που εξετάζει τη μετάβαση και την ίδια στιγμή αναγνωρίζει το στοιχείο του απόλυτου μέσα στο σχετικό σε κάθε μια από τις έννοιες που έχει σχηματίσει η ανθρωπότητα στην ανάπτυξή της και που αναπτύσσονται μαζί της, μπορεί να δώσει στις έννοιες το συγκεκριμένο κάθε φορά περιεχόμενό τους.
Και η «λογική της κίνησης» είναι το κοινωνικό γίγνεσθαι.
Αυτή είναι η βάση του Μαρξισμού.


Ο εθνικισμός ως ιδεολογία

Οι όροι-έννοιες, οι ιδεολογίες, δεν γεννιούνται έτσι από το πουθενά στα κεφάλια των ανθρώπων. Κωδικοποιούν τις κοινωνικές σχέσεις και επιβάλλονται οι κυρίαρχες. Οι ιδεολογίες εκφράζουν πάντα τα συμφέροντα κοινωνικών τάξεων και δυνάμεων. Οι λέξεις δεν είναι «αθώες». Αποτελούν το αποτύπωμα ιστορικών τομών της κοινωνικής εξέλιξης και ιδεολογικά όπλα των δυνάμεων που συγκρούονται.
Η ιδεολογία του εθνικισμού είναι η ιδεολογία της αστικής τάξης στο στάδιο της ανόδου της. Ήταν το ιδεολογικό και πολιτικό βάθρο της συγκρότησης των καπιταλιστικών κρατών-εθνών.
Ο Εθνικισμός έφτασε στο απόγειό του στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών. Ο φασισμός εκείνης της εποχής σήκωσε τη σημαία της «εθνικής αναγέννησης» σαν πηγή ηρωικής έμπνευσης. Ο εθνικισμός εδώ υψώνει το έθνος πάνω από την ιστορία, δίνοντάς του το υποστήριγμα της ράτσας.
Ο εθνικισμός, συνεπώς στην εποχή των εθνικών ιμπεριαλισμών είναι η ιδεολογία του μεγάλου κεφαλαίου που οργανώνει την καταστροφή και την εξαθλίωση των λαϊκών μαζών (τα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης) για την προώθηση των συμφερόντων του στον παγκόσμιο ανταγωνισμό των εθνικών ιμπεριαλισμών.
Ο εθνικισμός έχει, λοιπόν, σε αυτή την ιστορική φάση ένα συγκεκριμένο κοινωνικό (ταξικό) περιεχόμενο.
Σήμερα ζούμε άλλη ιστορική φάση. Ο Εθνικισμός, ως ιδεολογία, δεν αντιστοιχεί σε κοινωνικό (ταξικό) υποκείμενο, δεν εκφράζει ούτε αποτυπώνει τα συμφέροντα καμιάς «εθνικής» αστικής τάξης. Οι σχέσεις που εξέφραζε έχουν απορριφτεί από το ρεύμα της παγκοσμιοποίησης. Ο «εθνικισμός» είναι ένας «Βασιλιάς» με κρεμασμένο χείλος, ένα τσόφλι χωρίς περιεχόμενο.
Φυσικά το σύστημα των ιδεών του δεν έχει εξαλειφθεί και από τα κεφάλια των ανθρώπων. Η πραγματικότητα μπορεί να έχει αλλάξει, τα κοινωνικά ερείσματα να έχουν εκλείψει, αλλά οι ιδέες μένουν. Είναι οι όροι-έννοιες που αποτελούν τα δεσμά της σκέψης. Λόγω του συντηρητισμού τους ζουν και συντηρούνται.
Όμως αυτή η συντήρηση των εθνικιστικών ιδεών παίρνει σήμερα άλλη διάσταση. Διάσταση αντίστασης κατά του πλανητικού ολοκληρωτισμού. Οι εθνικιστικές ιδέες γεμίζουν με άλλο κοινωνικό περιεχόμενο. Η εθνικιστική ιδεολογία μπορεί να βγήκε από τη μήτρα του κεφαλαίου, αλλά σήμερα που δεν μπορεί υπάρξει τέτοια ιδεολογία, οι αυτοαποκαλούμενοι εθνικιστές βρίσκονται αντικειμενικά στο αντίπαλο στρατόπεδο από το κεφάλαιο. Μπορεί να ονειρεύονται μια ισχυρή Ελλάδα, συνακόλουθα μια ισχυρή εθνική αστική τάξη, αλλά αυτά αποτελούν όνειρο. Η πραγματικότητα θα τους βάλει μπροστά σε άλλα προβλήματα. Όταν αγωνίζεσαι για την ανατροπή του συστήματος, του καπιταλιστικό συστήματος, δεν μπορεί να έχεις σαν προοπτική το εθνικό-κράτος. Το ρολόι της Ιστορίας δεν γυρίζει προς τα πίσω. Το ζήτημα λοιπόν θα τεθεί από τα πράγματα. Η ανατροπή του καπιταλισμού οδηγεί σε ένα άλλο κοινωνικό σύστημα ανώτερο. Αν αυτό δεν θέλουν να το ονομάσουν σοσιαλιστικό, δεν θα μείνουμε τώρα στην ορολογία.
Συμπέρασμα: Ανεξάρτητα από το πώς αυτοπροσδιορίζεται ο καθένας και πώς τον εννοεί τον εθνικισμό, ο σημερινός «εθνικισμός» αποτελεί, όπως εύστοχα έχει ειπωθεί, επαναστατική θέση


Ο εθνικισμός των μαζών

Ο «εθνικισμός των πληβείων» ονομάζεται πατριωτισμός. Και αυτό από κοινωνικής ή ψυχολογικής άποψης είναι ένα άλλο μέγεθος που ορίζει με σταθερότητα στο χρόνο μια πραγματικά ή φανταστικά απειλούμενη λαϊκή συλλογικότητα, η οποία τοποθετείται στη διασταύρωση μεταξύ της ιδέας του έθνους και εκείνης των ΚΟΙΝΩΝ πολιτισμικών παραδόσεων.
Ο εθνικισμός των μαζών δεν είναι ιδεολογία. Είναι η κοινωνική, εθνική συνείδηση, είναι το κοινωνικό συναίσθημα ενός λαού, οι μνήμες και οι προφητείες της φαντασίας, οι αγωνιστικές, πολιτισμικές και πνευματικές παραδόσεις, η συλλογική αλληλεγγύη, όλα αυτά που έχουν βελονιαστεί στο στημόνι της λαϊκής «ψυχής».
Αυτά μπορεί να τα «αξιοποιούν» οι διάφορες ιδεολογίες, ο εθνικισμός στο παρελθόν, ο αντιεθνικισμός σήμερα, αλλά δεν είναι εθνικισμός με την επιστημονική έννοια, με την έννοια ενός συγκροτημένου συστήματος ιδεών.


Η λαϊκή «ψυχή»

Η ιστορία δεν έχει ποτέ «τελικά στάδια», ούτε καπιταλιστικά, ούτε κομμουνιστικά: ιδού το τρομερό μυστικό, το απρόσιτο στους μετανοήσαντες, αλλά και στους δογματικούς της «αριστεράς» και της «υπεραριστεράς».
Και ο εθνικισμός ήταν και αυτός ένα «στάδιο». Οι δογματικοί μπορεί να επιμένουν ότι είναι αμετακίνητο. Αλλά αυτό το «δόγμα» σήμερα είναι ακίνδυνο, είναι συμμαχικό μετερίζι στον αγώνα κατά του «πλανητικού εθνικισμού». Το ίδιο όπως και το ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα!
Ο «εθνικισμός των πληβείων» ή ο «ενεργοποιούμενος πατριωτισμός» είναι άλλο πράγμα. Είναι το κοινωνικό και ψυχολογικό ισοδύναμο της «λαϊκής ψυχής», οι βαθιοί και μόνιμοι κοινωνικοί όροι που καθορίζουν και μοντελάρουν τη λαϊκή «ψυχή»: όροι αγωγής, ύπαρξης, εργασίας, οργάνωσης, αγώνων, εθνικοί όροι κλπ.
Αυτός ο «εθνικισμός» που αντανακλά τη δυναμική, τον πολιτισμό και τη συνείδηση ενός λαού, είναι κοινωνικό συστατικό και κινητήρας της εξέλιξης. Δεν σβήνει ούτε με διατάγματα, ούτε με κοινωνικές ανατροπές. Εξελίσσεται μέσα από τον διαρκή αγώνα του ανθρώπου σε ανώτερα επίπεδα κοινωνικής συγκρότησης και λαϊκής συνείδησης. Κι αυτό το έχουν συνειδητό οι μαρξιστές, εννοούμε του Μαρξιστές και όχι τους παπαγάλους μαρξιστικών τσιτάτων.
Να τι γράφει ο Τρότσκι (στο ίδιο πνεύμα υπάρχουν και πολλά κείμενα του Λένιν):

«Το καθήκον και οι μέθοδοι της προλεταριακής επανάστασης δεν έγκειται ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ στη μηχανική εξαφάνιση των εθνικών χαρακτηριστικών ή στη βίαιη ομογενοποίηση. Η παρέμβαση στη γλώσσα, την παιδεία, τη λογοτεχνία και την κουλτούρα των διαφόρων εθνοτήτων, είναι κάτι ΤΕΛΕΙΩΣ ΞΕΝΟ προς την προλεταριακή επανάσταση, γιατί η κατευθυντήρια αρχή της δεν είναι τα επαγγελματικά συμφέροντα των διανοουμένων και τα εθνικά συμφέροντα του κάθε μαγαζάτορα, αλλά η ικανοποίηση των θεμελιωδών συμφερόντων της εργατικής τάξης. Η νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση θα δώσει πλέρια ελευθερία σε όλες τις εθνικές ομάδες να λύσουν από μόνες τους όλα τα ζητήματα της εθνικής κουλτούρας, ενώνοντας ταυτόχρονα κάτω από μια κοινή σκέψη (προς όφελος και με τη συγκατάθεση των εργατών), τα οικονομικά καθήκοντα, η ορθολογική επίλυση των οποίων εξαρτάται από τις φυσικές, ιστορικές και τεχνικές συνθήκες και όχι από τη φύση των εθνικών ομαδοποιήσεων»

Ο φασισμός με άλλο πρόσωπο

Τον πιο περιεκτικό, σαφή και διαφωτιστικό ορισμό του φασισμού τον έχει δώσει ο Τρότσκι:
«Η αναγκαστική συγκέντρωση όλων των πόρων και όλων των μέσων του λαού σύμφωνα με τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, είναι η πραγματική αποστολή της φασιστικής δικτατορίαςΑυτό με τη σειρά του δεν ανέχεται καμιά εσωτερική αντίδραση και οδηγεί στην κατοπινή μηχανική συγκέντρωση της εξουσίας..»
Βλέπουμε σήμερα την αναγκαστική συγκέντρωση όλων των πόρων και όλων των μέσων των λαών και των εθνών σύμφωνα με τα συμφέροντα του πλανητικού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. Αυτή είναι η πραγματική αποστολή της νεοταξικής φασιστικής δικτατορίας. Μια δικτατορία που οδηγεί στην πλανητική συγκέντρωση της εξουσίας και δεν ανέχεται καμία εσωτερική αντίδραση: Των εθνών-κρατών, των κομμάτων, της Εκκλησίας, των παραδόσεων κλπ. Όλα αυτά είναι «εσωτερική αντίδραση» σε αυτόν τον πλανητικό ολοκληρωτισμό των υπερεθνικών μονοπωλίων.
Είναι αστείο, συνεπώς, δείγμα θεωρητικής ανεπάρκειας και κομπάζουσας ημιμάθειας να βαπτίζουμε φασισμό καταστάσεις και πολιτικά υποκείμενα που κτυπιούνται από τον έναν και μοναδικό φασισμό που επελαύνει και αντιστέκονται σε αυτόν τον εφιάλτη. Είναι αδιανόητο να βαπτίζουμε φασισμό ιδεολογικά νεφελώματα ξεπερασμένα από τα πράγματα ή καταστάσεις που στο παρελθόν ήταν δεμένες με το εθνικό κεφάλαιο, που και αυτό δεν υπάρχει.

ΤΡΟΤΣΚΙ: «Κάθε τι που μέσα στην κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας θα απορρίπτονταν από τον ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ σαν εκκρίματα του πολιτισμού, ξεπετιέται τώρα από το λαρύγγι: ο καπιταλιστικός πολιτισμός ξερνά μια βαρβαρότητα που δεν χωνεύτηκε, αυτή είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ του εθνικοσοσιαλισμού»

ΠΡΩΤΟΝ: Ο Τρότσκι (ο υπέρμαχος του διεθνισμού) δέχεται τον «εθνικό οργανισμό»!!!
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ποια είναι η «βαρβαρότητα» που δεν «χωνεύεται» σήμερα; Η βαρβαρότητα του πλανητικού ιμπεριαλισμού: Η φυσιολογία του σύγχρονου φασισμού είναι ο αντιεθνικισμός με σοσιαλιστικό περιτύλιγμα ή ο πλανητικός «σοσιαλιστικός εθνικισμός» (ο διεθνισμός από την ανάποδη, χωρίς έθνη)

ΤΡΟΤΣΚΙ: «Όλα τα απορρίμματα της διεθνούς πολιτικής σκέψης χρησιμεύσανε για να γεμίσουν τον πνευματικό θησαυρό του νέου γερμανικού μεσσιανισμού. Ο φασισμός ανέβασε στην πολιτική το ΒΟΥΡΚΟ της κοινωνίας»

Ο νέος αυτοκρατορικός μεσσιανισμός έχει γεμίσει με όλα τα απορρίμματα και αυτός της διεθνούς πολιτικής σκέψης, κυρίως με τα απορρίμματα της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας. Και αυτοί που ανεβάζουν το «βούρκο» της κοινωνίας στην πολιτική είναι η κυρίαρχη νεοταξική «αριστερά» με όλες τις «αριστερίστικες» ή «αναρχικές» της μεταμφιέσεις. Δεν έχει κανείς παρά να παρατηρήσει τη γλώσσα των «επαγγελματιών» ή «φανατικών» αντιεθνικιστών για να καταλάβει ποιοι ανεβάζουν το βούρκο στην πολιτική.
ΔΕΝ είναι συνεπώς οι «εθνικιστές» σήμερα η «βαρβαρότητα», ο «φασισμός», ο «βόθρος της πολιτικής». Μπορεί ως κομμουνιστές να μας χωρίζουν πολλά, αλλά όσοι αντιστέκονται στον πλανητικό φασισμό ανήκουν στο κοινωνικό και πολιτικό στρατόπεδο (έστω με αυταπάτες) της επαναστατικής σοσιαλιστικής προοπτικής.
Γιατί, ο σημερινός πλανητικός φασισμός ούτε μεταρρυθμίζεται, ούτε παραιτείται. Μπορεί μόνο να ανατραπεί. Η πολιτική τροχιά θα καταλήξει στο δίλημμα: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ


Νέο-ναζιστικός λόγος

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια ποικιλία παθολογικών φαινομένων τα οποία γεννιούνται και τρέφονται από τη βαρβαρότητα του πλανητικού ολοκληρωτισμού. Ένα από αυτά τα παθογόνα φαινόμενα είναι οι «αριστερές» εστίες της σύγχρονης φασιστικής μόλυνσης. Εστίες οι οποίες εκκολάπτονται από τη σήψη της ενσωματωμένης αριστεράς, σε συνδυασμό με τα απόβλητα του νεοφιλελεύθερου εφιάλτη. Πάντα ο φασισμός αποτελούσε το συμπλήρωμα του νεοφιλελευθερισμού. Ο σύγχρονος νεοταξικός φασισμός αποτελεί το συμπλήρωμα του παγκόσμιου νεοφιλελευθερισμού, απαλλαγμένου από κάθε δημοκρατική ελευθερία.
Είναι, λοιπόν, τουλάχιστο φαιδρό να ισχυρίζεται κανείς ότι οι υπάρχουσες «ακροδεξιές» ομάδες είναι φασιστικές. Οι τυχόν ιδεολογικές αναφορές τους μοιάζουν με το κλούβιο αυγό, είναι τσόφλι χωρίς περιεχόμενο. Στην πραγματικότητα αυτές οι ομάδες, υπολείμματα παρωχημένων ιδεών κτυπιούνται από τη παγκοσμιοποίηση, είναι θύματα και όχι εκφραστές του νεοφιλελευθερισμού. Κα αν δεχτούμε τη ρήση του Μαρξ «ότι το κοινωνικό είναι καθορίζει τη συνείδηση», πολλές από αυτές οι ομάδες έχουν μεταλλαχτεί σε εχθρούς της Νέας Τάξης.
Μια αντίστροφη μετάλλαξη έχουμε στους «αριστερούς», τους οικότροφους του συστήματος. Σήμερα τα νέα φασιστικά ιδεολογήματα παράγονται από την κοσμοπολίτικη, νεοταξική «αριστερά. Και ιστορικά, όμως, η φασιστική ιδεολογία από την «αριστερά» ξεπήδησε: Ο «εθνικοσοσιαλισμός» ήταν προϊόν του εκφυλισμού της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας.
Οι «ακροδεξιές» ομάδες κάτω από το μαστίγιο της πραγματικότητας μεταλλάσσονται σε όλα τα επίπεδα. Η σκέψη τους έχει γίνει διαλεκτική, αγωνιούν για τα προβλήματα της κοινωνίας και ο λόγος τους απομακρύνεται από τα ιδεολογικά κλισέ του παρελθόντος και από τον προφητικό και αφοριστικό λόγο των φασιστικών καθεστώτων.
Αντίθετα είναι η καλοαναθρεμμένη, νεοταξική «αριστερά» που διαμορφώνει ένα λόγο ηθικών δακρύων και αφορισμών, ένα λόγο πολιτικής αυθάδειας, στιγματισμού των αντιπάλων και αφορισμού: Το νέο-ναζιστικό λόγο της Νέας Τάξης:
• Κομπάζει ημιμαθώς και αυτοπροβάλλεται σαν «ενσαρκωτής» του «φωτός» και της «προόδου». Είναι αυτή η κοσμοπολίτικη «αριστερά» που έχει οδηγηθεί από την καταγγελία της κατανάλωσης στην κατανάλωση της καταγγελίας και των αφορισμών.
• Ο «αριστερός» νεοταξίτικος λόγος είναι προφητικός, κοσμοσωτήριος και υπερβολικά πομπώδης. Παρατηρήστε το λόγο και των λεξιλόγιο των «εκσυγχρονιστών», των «φωταδιστών», των «υπαρεπαναστατών», των «αντιεθνικιστών» και «αντιρατσιστών» και θα καταλάβετε
• Ο «αριστερός» αυτός λόγος λειτουργεί τρομοκρατικά, υπερασπίζοντας την εξουσία της κοσμοπολίτικης ομοιομορφίας.
• Τρέφεται από την πολιτική κακοπιστία και την τροφοδοτεί αφορίζοντας τους αντιπάλους της. Ταυτίζει κάθε αγωνιστική αμφισβήτηση και κάθε εθνικό προβληματισμό με τα τεχνητά «σκιάχτρα» του φασισμού. Είναι ένας λόγος «δόγμα», ακίνητος, στείρος, ένας λόγος κατεστημένος και ακραία αυταρχικός.

Το βαρύ φορτίο της Ιστορίας είναι σήμερα αυτή η νεοταξική «αριστερά»: Η πέμπτη φάλαγγα της πλανητικής εξουσίας